De geschiedenis van een droom…. (deel 2 van 2)

Na de voorstelling van januari 2017 leek voor mij op theatergebied alles afgelopen te zijn. Het kwam me ook wel een beetje goed uit, want ik was echt heel moe geworden van alle ellende rondom het opzetten van producties. De ellende leek vaak meer aanwezig dan het mooie genieten en de fijne mensen die meewerken. Goed, het resultaat wás weliswaar bijzonder, maar voor mij moet altijd bovenaan staan dat ik producties maak zolang ik er plezier aan kan beleven en er energie uit kan halen – en dat had ik inmiddels al een tijdje niet meer.

Degenen die met mij spraken lieten me weten dat ze het eigenlijk wel heel erg jammer zouden vinden als er geen theaterproducties meer gemaakt zouden worden, en dat ze toch wel wilden steunen in het voortzetten van On Steetsj. We besloten met z’n drietjes verder te gaan. Na een hele vervelende ervaring bij een (veel te!) grote (en onrealistische) productie buiten On Steetsj, waar we alledrie op een andere manier bij betrokken waren, staken we nogmaals de koppen bij elkaar en spraken we uit: dit kunnen wij beter! Wij hebben met On Steetsj toch iets moois in handen, iets dat verder gaat dan “alleen maar een voorstelling”. Wij willen kwaliteit, maar nooit zomaar ten koste van personen. Wij willen leren, wij willen ook dat anderen leren – en dat wij ook weer van hen kunnen leren. Een theatervoorstelling maakt niemand alleen!

We zochten uit hoe en wat voor een ‘stichting’, en zo kwam het dat we op 23 maart 2017 onze handtekening zetten onder “Stichting On Steetsj”. Nou… en wat zou dan ons eerste project worden? Ik gaf aan dat het enige dat ‘klaar’ lag nog een recent opgevoerde musical was, dat ik onder voorwaarden wel voor een derde en laatste keer zou willen hernemen. Het hernemen van voorstellingen is (ook in de pro-wereld) heel normaal, dus waarom zouden wij dat niet kunnen doen? En de rest van het verhaal is inmiddels geschiedenis….. we besloten voor een grote zaal uitdaging te gaan, en wilden alles heel groots aanpakken. Over veel van die beslissingen zijn we helaas ook enorm gestruikeld (en ik ben zelfs letterlijk gestruikeld, op weg naar mijn logeeradres – misschien heb je me bij de uitvoeringen rond zien lopen met een dikke plakband op mijn bril en een grote schram op mijn voorhoofd), maar, een clichéspreuk zegt “je valt, maar je moet ook weer opstaan en doorgaan!”. Dat doen we nu…… we hebben veel geleerd van de grote zaal, nu staan we op en gaan we vrolijk verder….

Er staan nog vele mooie ideeen te springen om uitgewerkt te worden. Mooie familievoorstellingen voor jong en oud, kindershows, speciale evenementen…. we willen hard werken om On Steetsj op de kaart te zetten. We hebben wel geleerd dat we dat niet enkel met zijn drietjes zullen bereiken, en zijn dan ook continu op zoek naar meerdere mensen met passie en samenwerkingen om onze ideeen tot werkelijkheid te maken. Dat is niet makkelijk, we hebben al heel vaak ‘nee’ gehoord (of van sommige organisaties zelfs nooit meer iets gehoord), maar waar de wil is is ook een weg. Maar…. stapje voor stapje…

Tot zover deze blog. Vanaf nu ga ik maar één keer in de week bloggen, op de maandagen: 3x per week is toch niet zo heel goed voor mijn gezondheid ;-).

Groeten uit Parijs,

Daniel-Lee.